Ἀρχονταρίκιον

• Οἱ Ἑβραῖοι περιεφρόνησαν τὴν δικαιοσύνην καὶ τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, 1-13.
• Ἠρνήθησαν νὰ δεχθοῦν τὸ Εὐαγγέλιον, 14-21.

1 Ἀδελφοί, παρ’ ὅλην τὴν ἀπιστίαν ποὺ μέχρι σήμερον ἔχουν δείξει οἱ Ἰσραηλῖται, ἡ θερμὴ ἐπιθυμία μου καὶ ἡ εὐμενὴς διάθεσις τῆς καρδίας μου καὶ ἡ δέησίς μου πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπέρ τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ δεχθοῦν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν.
2 Διότι γνωρίζω καὶ δίδω μαρτυρίαν δι’ αὐτοὺς ὅτι ἔχουν ζῆλον Θεοῦ, ἀλλὰ ὄχι μὲ φωτισμένην τὴν γνῶσιν καὶ σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
3 Διότι αὐτοὶ ἠγνόησαν μὲν καὶ παρεμέρισαν τὴν δικαίωσιν, ποὺ παρέχει ὁ Θεός, ζητοῦν δὲ νὰ στήσουν τὰς ἰδικάς των ἀντιλήψεις περὶ δικαιώσεως καὶ ἔτσι δὲν ὑπετάχθησαν εἰς τὴν δικαίωσιν τοῦ Θεοῦ.
4 Διότι σκοπὸς τοῦ Νόμου ἀλλὰ καὶ τέρμα τῆς ἀποστολῆς τοῦ Νόμου εἶναι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος δίδει τὴν δικαίωσιν εἰς καθένα, ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν.
5 Διότι ὁ Μωϋσῆς γράφει σχετικῶς μὲ τὴν δικαίωσιν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν νόμον ὅτι· «ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ τηρήσῃ ὅλα ὅσα διατάσσει ὁ Νόμος, αὐτὸς θὰ ζήσῃ δι’ αὐτῶν».
Read the rest of this entry »

• Τὰ προνόμια τῶν Ἰσραηλιτῶν, 1-13.
• Ἡ ἀξιοπιστία καὶ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, 14-33.

1 Ἀλήθειαν σᾶς λέγω, ὡς ἄνθρωπος ποὺ ὁμιλεῖ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, δὲν ψεύδομαι καὶ ἔχω μαρτυροῦσαν καὶ ἐπιβεβαιώνουσαν τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν ταύτην τὴν συνείδησίν μου, ἡ ὁποία φωτίζεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.
2 Σᾶς λέγω, λοιπόν, ὅτι μεγάλη λύπη ὑπάρχει μέσα μου, συνεχὴς καὶ ἀκατάπαυστος πόνος εἰς τὴν καρδίαν μου, διὰ τὴν σκληροκαρδίαν καὶ ἀπιστίαν τῶν ὁμοεθνῶν μου Ἑβραίων.
3 Θὰ ηὐχόμην δὲ νὰ χωρισθῶ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ γίνω ἀνάθεμα, ἐὰν ἦτο δυνατὸν μὲ τὴν καταδίκην μου αὐτὴν νὰ σωθοῦν οἱ κατὰ σάρκα ἀδελφοί μου, οἱ ὁμοεθνεῖς μου Ἰουδαῖοι.
4 Αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἰακώβ, εἰς τοὺς ὁποίους ἀνήκει ἡ υἱοθεσία καὶ ἡ δόξα μὲ τὰ τόσα θαύματα ποὺ ἔκαμε πρὸς χάριν αὐτῶν ὁ Θεός· εἰς τοὺς
ὁποίους ἐδόθησαν αἱ συνθῆκαι, ποὺ εἶχε κάμει ὁ Θεὸς μὲ τοὺς προγόνους των, καὶ ἡ νομοθεσία καὶ ἡ λατρεία καὶ αἱ ἀνεκτίμητοι ὑποσχέσεις.
5 Αὐτοί, τῶν ὁποίων οἱ πατέρες καὶ οἱ πατριάρχαι εἶναι ἐπίσημοι καὶ ἔνδοξοι καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατάγεται, κατὰ σάρκα, ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεός, κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς ὅλων, ἄξιος νὰ ὑμνῆται καὶ νὰ δοξάζεται εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Read the rest of this entry »

• Σάρξ καὶ πνεῦμα, 1-13.
• Τὰ δῶρα τοῦ Πνεύματος, 14-27.
• Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς, 28-39.

1 Ἐπομένως δὲν ὑπάρχει τώρα καμμία καταδίκη εἰς τοὺς πιστεύοντας καὶ τοὺς ἡνωμένους μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, οἱ ὁποῖοι ζοῦν καὶ πολιτεύονται ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ Πνεύματος.
2 Διότι ὁ Νόμος τοῦ Πνεύματος, ἡ χάρις, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μεταδίδει καὶ καλλιεργεῖ καὶ ἀναπτύσσει τὴν κατὰ Χριστὸν ζωήν, μὲ ἀπηλευθέρωσε ἀπὸ τὸν νόμον καὶ τὴν κυριαρχίαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.
3 Διότι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἦτο ἀδύνατον καὶ ἀκατόρθωτον εἰς τὸν Νόμον, ποὺ δὲν ἠμποροῦσε δηλαδὴ νὰ κατανικήσῃ τὴν ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν ἀντίστασιν τοῦ σαρκικοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἐπραγματοποίησε καὶ τὸ ἔφερεν εἰς πέρας ὁ Θεὸς μὲ τὸ νὰ στείλῃ, διὰ τὴν ἐξάλειψιν τῆς ἁμαρτίας τὸν Υἱόν του τὸν μονογενῆ, μὲ ἀνθρώπινον σῶμα, ποὺ ὡμοίαζε μὲ τὸ ἰδικόν μας ἁμαρτωλὸν σῶμα, χωρὶς βέβαια καὶ νὰ εἶναι ἁμαρτωλόν. Καὶ ἔτσι κατεδίκασε καὶ κατέλυσε τὴν ἁμαρτίαν διὰ τῆς ἀναμαρτήτου σαρκὸς τοῦ Υἱοῦ του, ποὺ παρεδόθη εἰς θάνατον.
4 Διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν πλέον μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ὅλαι αἱ διατάξεις τοῦ Νόμου καὶ ἀπὸ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ζῶμεν καὶ φερόμεθα τώρα, ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, ἀλλὰ σύμφωνα πρὸς τὰ παραγγέλματα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὰς ὑπαγορεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
5 Διότι ὅσοι εὑρίσκονται ἀκόμη ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς σαρκὸς φρονοῦν καὶ ἐπιθυμοῦν ὅσα θέλει ἡ σάρξ· ὅσοι ὅμως κατευθύνονται ἀπὸ τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σκέπτονται καὶ φρονοῦν καὶ θέλουν ὅσα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοὺς ὑπαγορεύει.
6 Αἱ σκέψεις, τὰ φρονήματα καὶ αἱ ἐπιθυμίαι τῆς σαρκὸς προκαλοῦν τὸν πνευματικὸν θάνατον. Τὸ δὲ φρόνημα, ποὺ ὑπαγορεύει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ ἡ ἁγία κατάστασις ποὺ δημιουργεῖ, ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀληθινὴν ζωὴν καὶ εἰρήνην. Διότι ἡ σαρκικὴ κατάστασις καὶ ἐπιθυμία εἶναι ἔχθρα εἰς τὸν Θεὸν καὶ φέρει τὸν θάνατον.
Read the rest of this entry »

• Ὁ Χριστιανὸς ἐλεύθερος ἀπὸ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, 1-6.
• Ὁ σκοπὸς διὰ τὸν ὁποῖον ἐδόθη ὁ Νόμος, 7-13.
• Ἡ ἐσωτερικὴ πάλη κατὰ τῆς ἁμαρτίας, 14-25.

1 Ὁμιλῶ πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὸν Νόμον. Ἢ μήπως ἀγνοεῖτε, ἀδελφοί, ὅτι ὁ Νόμος ἔχει κῦρος καὶ ἐξουσίαν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἐφ’ ὅσον αὐτὸς ζῇ;
2 Διότι ἡ ὑπανδρευμένη γυναίκα, παραδείγματος χάριν, ἔχει διὰ τοῦ νόμου τοῦ γάμου δεθῆ πρὸς τὸν ἄνδρα της, ἀφ’ ὅσον χρόνον ἐκεῖνος ζῇ. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ σύζυγός της, ἔχει αὐτὴ ἀποδεσμευθῆ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος τὴν ἔδενε προηγουμένως μὲ τὸν ἄνδρα της.
3 Ἄρα, ὅταν ζῇ ὁ σύζυγός της, ἐὰν αὐτὴ συνάψῃ σχέσεις μὲ ἄλλον ἄνδρα, θὰ γίνῃ μοιχαλίς. Ἐὰν ὅμως πεθάνῃ ὁ σύζυγός της εἶναι ἐλευθέρα ἀπὸ τὸν νόμον, νὰ γίνῃ σύζυγος ἄλλου ἀνδρός, χωρὶς νὰ θεωρῆται αὐτὴ πλέον μοιχαλίς.
4 Ὥστε, ἀδελφοί μου, κατὰ τὸ παράδειγμα ποὺ σᾶς ἔφερα, ἔχετε θανατωθῆ καὶ ἀποθάνει ὡς πρὸς τὸν Νόμον διὰ τοῦ σταυρωθέντος σώματος τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀνήκετε εἰς ἄλλον, δηλαδὴ εἰς τὸν ἀναστηθέντα Χριστόν, διὰ νὰ φέρωμεν ἔτσι καρποὺς πνευματικοὺς πρὸς τιμὴν καὶ δόξαν τοῦ Θεοῦ.
5 Διότι, ὅταν ἐζούσαμεν τὸν σαρκικὸν βίον τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τὰ πάθη τῶν ἁμαρτιῶν, τὰ ὁποῖα κατεδίκαζε ἀλλὰ δὲν ἐξήλειφεν ὁ παλαιὸς Νόμος, ἐνεργοῦσαν ἐντός μας καὶ ἐπράττοντο διὰ τῶν μελῶν μας, διὰ νὰ παράγουν ἔτσι καρποὺς ποὺ ἔφερναν τὸν αἰώνιον θάνατον.
6 Τώρα ὅμως ἔχομεν ἀποδευσμευθῆ ἐντελῶς ἀπὸ τὸν Νόμον, διότι ἀπεθάναμεν ὡς πρὸς αὐτόν, ὑπὸ τὴν κατοχὴν τοῦ ὁποίου προηγουμένως εὑρισκόμεθα, ὥστε τώρα νὰ ὑπακούωμεν εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ ζήσωμεν τὴν νέαν κατάστασιν, ποὺ μᾶς ἐχάρισε τὸ Πνεῦμα, καὶ νὰ μὴ δουλεύωμεν εἰς τὴν παλαιὰν κατάστασιν, ὅπου ἐκυριαρχοῦσαν οἱ τύποι καὶ τὸ γράμμα τοῦ Νόμου.
7 Ἀλλὰ τότε, τί λοιπὸν θὰ εἴπωμεν; Ὅτι ὁ Νόμος, ποὺ μᾶς ἐδημιουργοῦσε αὐτὴν τὴν κατάστασιν τῆς δουλείας, ἦτο κάτι τὸ ἁμαρτωλὸν καὶ κακόν; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἀλλὰ πρέπει νὰ λέγωμεν ὅτι τὴν ἁμαρτίαν δὲν τὴν ἐγνωρίσαμεν εἰ μὴ μόνον διὰ τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος καὶ τὴν ἀπηγόρευε. Διότι καὶ τὴν ἁμαρτωλὴν ἐπιθυμίαν δὲν θὰ τὴν ἐγνώριζα ὡς ἁμαρτωλήν, ἐὰν ὁ Νόμος ρητῶς δὲν ἔλεγεν «οὐκ ἐπιθυμήσεις ὅσα τῷ πλησίον σού ἐστι».
Read the rest of this entry »

• Διὰ τοῦ βαπτίσματος ἡ ταφὴ καὶ ἡ ἀνάστασις ἐν Χριστῷ, 1-14.
• Ὁ πιστὸς ἀπελεύθερος Χριστοῦ, 15-23.

1 Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, ὅπου ἐπληθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη πλουσιωτέρα ἡ χάρις, τί θὰ εἴπωμεν; Θὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ μᾶς δοθῇ πλουσιωτέρα ἡ χάρις;
2 Μὴ γένοιτο· ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἔχομεν πλέον ἀποθάνει ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν καὶ εἴμεθα νεκροὶ δι’ αὐτήν, πῶς θὰ ζήσωμεν ἀκόμη μέσα εἰς αὐτήν;
3 Ἢ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐβαπτίσθημεν συγχρόνως (ἐβυθίσθημεν τρόπον τινὰ καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι) εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ; (διὰ τῆς σταυρώσεως τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου).
4 Ἐτάφημεν, λοιπόν, μαζῆ μὲ αὐτὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι εἰς τὸν θάνατόν του, ἵνα, ὅπως ἀκριβῶς ἀνεστήθη ὁ Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ οὐρανίου Πατρός, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἀναστηθῶμεν καὶ ζήσωμεν μίαν νέαν ζωήν, σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα ἐκείνου.
5 Διότι, ἐάν, σὰν δύο δένδρα ἀδιασπάστως ἡνωμένα εἰς ἕνα, ἐγίναμεν ἕνα σῶμα μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, ποὺ εἶναι ὁμοίωμα τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, κατὰ λογικὴν καὶ φυσικὴν συνέπειαν θὰ γίνωμεν ἕνα μὲ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ἀνάστασίν του (θὰ ἀναστηθῶμεν δηλαδὴ καὶ ἡμεῖς ἔνδοξοι, ὅπως καὶ ἐκεῖνος),
6 γνωρίζοντες τοῦτο, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος, ἡ διεφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν φύσις μας, ἐσταυρώθη μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, διὰ νὰ ἀτονήσῃ πλέον καὶ νὰ εἶναι σὰν πεθαμένον τὸ σῶμα μας ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ μὴ γίνωμεν πάλιν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας.
Read the rest of this entry »

• Ἡ δικαίωσις διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, 1-11.
• Διὰ τοῦ Ἀδὰμ ἡ ἁμαρτία, διὰ τοῦ Χριστοῦ ἡ σωτηρία, 12-21.

1 Ἀφοῦ, λοιπόν, ἐλάβομεν τὴν δικαίωσιν διὰ τῆς πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
2 Αὐτὸς διὰ τῆς πίστεώς μας μᾶς ἔχει φέρει εἰς τὴν περιοχὴν τῆς χάριτος, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχομεν πλέον σταθῆ καὶ ἐδραιωθῆ καὶ καυχώμεθα μὲ τὴν βεβαίαν ἐλπίδα, ὅτι θὰ ἀπολαύσωμεν τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.
3 Δὲν καυχώμεθα δὲ μόνον διὰ τὴν χάριν, ποὺ ἐλάβομεν καὶ τὴν δόξαν ποὺ θὰ ἀπολαύσωμεν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς θλίψεις, ἐπειδὴ γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἡ θλίψις ἐργάζεται σιγά-σιγὰ καὶ φέρει ὡς πολύτιμον ἀγαθὸν τὴν ὑπομονήν,
4 ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔχει ὡς καρπόν της τὴν δοκιμασμένην ἀρετήν, ἡ δὲ δοκιμασμένη ἀρετὴ φέρει τὴν σταθερὰν ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεόν.
5 Αὐτὴ δὲ ἡ ἐλπίς, διότι δὲν διαψεύδεται ποτέ, δὲν ἐντροπιάζει καὶ δὲν ἀπογοητεύει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Δὲν μᾶς ἐντροπιάζει δέ, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔχει πλουσία χυθῆ καὶ πλημμυρίσει τὰς καρδίας μας μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐδόθη ὡς προκαταβολὴ καὶ ὡς ἀπαρχὴ τῶν ὑψίστων δωρεῶν, τὰς ὁποίας ἔχομεν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ λάβωμεν ἀπὸ τὸν Θεόν.
Read the rest of this entry »

• Ἡ δικαίωσις τοῦ Ἀβραὰμ διὰ τῆς πίστεως, 1-8.
• Ἡ δικαίωσις καὶ ἡ εὐλογία εἰς τὸν Ἀβραὰμ πρὸ τῆς περιτομῆς, 9-25.

1 Λοιπὸν τί θὰ εἴπωμεν, πὼς ὅ,τι κατώρθωσεν ὁ πατέρας μας ὁ Ἀβραὰμ τὸ κατώρθωσε μὲ τὰς φυσικὰς δυνάμεις καὶ ἱκανότητάς του, χωρὶς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ; Ἀσφαλῶς ὄχι.
2 Διότι, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ἐδικαιώθη ἀπὸ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἔκαμε, ἔχει καύχημα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν του διὰ τὰ ἔργα του. Ἀλλὰ δὲν ἔχει κανένα καύχημα πρὸς τὸν Θεόν, ἀφοῦ δὲν ἔλαβε τὴν τελείαν δικαίωσιν ἀπὸ τὴν πίστιν πρὸς Ἐκεῖνον.
3 Ἀλλὰ τί λέγει ἡ Γραφὴ εἰς τὸ θέμα αὐτό; «Ἐπίστευσεν ὁ Ἀβραὰμ εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἡ πίστις αὐτὴ ἐθεωρήθη ὡς ἀξιόμισθος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον καὶ ἕλαβε τὴν δικαίωσιν».
4 Εἰς κάθε ἕνα δὲ ποὺ ἐργάζεται, ἡ ἀμοιβὴ διὰ τὴν ἐργασίαν του δὲν θεωρεῖται ὡς χάρις καὶ δωρεά, ἀλλ’ ὡς χρέος, ποὺ πρέπει νὰ καταβληθῇ.
5 Εἰς ἐκεῖνον ὅμως ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσῃ ἔργα, ἀλλὰ πιστεύει εἰς τὸν Θεόν, ποὺ δίδει δικαίωσιν καὶ εἰς αὐτὸν ἀκόμη τὸν ἀσεβῆ, ἐὰν μετανοήσῃ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ πίστις του αὐτή, ὥστε νὰ πάρῃ τὴν δικαίωσιν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.
6 Καθὼς ἀκριβῶς καὶ ὁ Δαυΐδ προλέγει τὸν μακαρισμὸν τοῦ ἀνθρώπου, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς καταλογίζει καὶ δίδει τὴν δικαίωσιν, χωρὶς νὰ τὴν ἐξαρτᾷ πλέον ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Νόμου.
7 «Μακάριοι, λέγει, εἶναι ἐκεῖνοι, εἰς τοὺς ὁποίους ἔχουν συγχωρηθῆ αἱ ἀνομίαι καὶ ἔχουν σκεπασθῆ, ὥστε νὰ μὴ καταλογίζωνται καθόλου, αἱ ἁμαρτίαι.
8 Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς δὲν θὰ καταλογίσῃ καμμίαν ἁμαρτίαν».
Read the rest of this entry »

• Ὅλοι ὑπὸ τὸ βάρος καὶ τὴν ἐνοχὴν τῆς ἁμαρτίας, 1-21.
• Ἡ δικαίωσις διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν, 22-30.

1 Τότε λοιπόν, ἀφοῦ εὐάρεστος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ ὁ ἀπερίτμητος, ἀλλ’ εὐσεβὴς ἐθνικός, ποῖον εἶναι τὸ πλεονέκτημα τοῦ Ἰουδαίου ἢ ποία εἶναι ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν περιτομήν;
2 Τὸ πλεονέκτημα εἶναι πολὺ καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἀπόψεις. Πρῶτον μέν, διότι εἰς τοὺς Ἰουδαίους ἐνεπιστεύθη ὁ Θεὸς τὸν Νόμον του, τὰς προφητείας καὶ τὰς ὑποσχέσεις του.
3 Τί σημασίαν δὲ ἔχει, ἑὰν μερικοὶ ἐφάνησαν ἄπιστοι; Μήπως ἡ ἀπιστία αὐτῶν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ καταργήσῃ τὴν ἀξιοπιστίαν καὶ τὴν φιλαλήθειαν τοῦ Θεοῦ;
4 Μὴ γένοιτο νὰ εἴπῃ κανεὶς ποτὲ τέτοιον λόγον· ἂς ἀποδεικνύεται δέ, ὅπως καὶ εἶναι πάντοτε, ὁ Θεὸς ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος εὶς ὅλα ὅσα λέγει, κάθε δὲ ἄνθρωπος ἀντιθέτως φαίνεται ψεύστης καὶ ἀσυνεπὴς εἰς τὰς ὑποσχέσεις καὶ ὑποχρεώσεις του, ὅπως ἄλλωστε εἶναι γραμμένον καὶ εἰς τοὺς ψαλμούς: «διὰ νὰ ἀποδειχθῇς, σὺ ὦ Θεέ, δίκαιος καὶ ἀληθινὸς εἰς τοὺς λόγους σου καὶ νὰ νικήσῃς, ἑὰν ποτὲ τολμήσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ σὲ κρίνουν».
5 Ἑὰν δὲ ἡ ἰδική μας ἀδικία καὶ ἀσυνέπεια καταδεικνύῃ καὶ ἐξαίρῃ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, τί θὰ εἴπωμεν; Μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐκδηλώνει τὴν ὀργήν του ἐναντίον μας διὰ τὴν ἀδικίαν μας αὐτήν; Αὐτὰ τὰ λέγω, σὰν ἄνθρωπος ποὺ σκέπτεται καὶ κρίνει μὲ τὸν ἰδικόν του νοῦν.
6 Μὴ γένοιτο νὰ εἴπωμεν ποτὲ τὸν Θεὸν ἄδικον· διότι πῶς εἶναι δυνατὸν τότε νὰ κρίνῃ μὲ δικαιοσύνην ὅλον τὸν κόσμον;
Read the rest of this entry »

• Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῶν παρανομούντων Ἰουδαίων, 1-16.
• Οὔτε ἡ γνῶσις τοῦ Νόμου οὔτε ἡ περιτομὴ ἀρκεῖ πρὸς σωτηρίαν, 17-29.

1 (Καὶ σὺ ὁ Ἰουδαῖος γνωρίζεις πόσον ὁ Θεὸς ὀργίζεται ἐναντίον ἐκείνων ποὺ καταπατοῦν τὸ θέλημά του). Διὰ τοῦτο εἶσαι ἀναπολόγητος, ὧ ἄνθρωπε, οἱοσδήποτε καὶ ἂν εἶσαι σύ, ὁ ὁποῖος καταδικάζεις τοὺς ἄλλους, διότι καθ’ ὃν χρόνον κρίνεις καὶ καταδικάζεις τὸν ἄλλον, κρίνεις καὶ καταδικάζεις τὸν ἑαυτόν σου. Ἐπειδὴ καὶ σύ ὁ Ἰουδαῖος, ποὺ παρουσιάζεσαι ὡς αὐτόκλητος δικαστής, κάμνεις τὰ ἴδια μὲ τὸν εἰδωλολάτρην.
2 Γνωρίζομεν δὲ πολὺ καλὰ ὅτι ἡ δικαία κρίσις καὶ καταδίκη ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ πράττουν τέτοια ἁμαρτωλὰ ἔργα, εἶναι βεβαία καὶ ἀληθινή.
3 Σὺ δέ, ὧ ἄνθρωπε, ὁ ὁποῖος καταδικάζεις τοὺς ἄλλους, ποὺ διαπράττουν αὐτά, ἐνῶ καὶ σὺ κάμνεις τὰ ἴδια, νομίζεις ὅτι θὰ ἀποφύγῃς τὴν καταδίκην σου ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ;
4 Ἢ δείχνεις περιφρόνησιν καὶ ἀχαριστίαν πρὸς τὸν πλοῦτον τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνεκτικότητός του καὶ τῆς μακροθυμίας του ἀπέναντί σου, θέλων ἔτσι νὰ ἀγνοῇς ὅτι ἡ στοργὴ καὶ ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ σὲ ὁδηγεῖ εἰς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν;
5 Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν σκληρότητά σου, μὲ τὴν ἀμετανόητον καὶ ἀναίσθητον καρδίαν σου, ποὺ δὲν μαλάσσεται ἀπὸ τὴν τόσην στοργὴν τοῦ Θεοῦ, συσσωρεύεις ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ σου θησαυροὺς ὀργῆς, ποὺ θὰ ἐκσπάσουν κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐκδηλωθῇ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ φανερωθῇ ἡ δικαία κρίσις αὐτοῦ,
6 ὁ ὁποῖος καὶ «θὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του»·
7 εἰς ἐκείνους μέν, οἱ ὁποῖοι μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐπιμονὴν πράττουν τὰ ἀγαθὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα, ζητοῦν δὲ ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν δόξαν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὴν ἀφθαρσίαν καὶ τὴν ἀθανασίαν, θὰ δώσῃ ὁ Θεὸς ζωὴν αἱωνίαν πλησίον του.
8 Ἐναντίον δὲ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ πνεῦμα ἀντιλογίας καὶ φιλονεικίας δὲν πείθονται μὲν καὶ δὲν ὑποτάσσονται εἰς τὴν ἀλήθειαν, πείθονται δὲ καὶ ὑποδουλώνονται εἰς τὴν ἀδικίαν, θὰ ἐκσπάσῃ θυμὸς καὶ ὀργή. Read the rest of this entry »

• Προσφώνησις, 1-7.
• Ἡ ἀγάπη τοῦ Παύλου πρὸς τοὺς Χριστιανούς, 8-17.
• Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν ἐθνικῶν, 18-32.

1 Ἐγὼ ὁ Παῦλος εἶμαι δοῦλος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφωσιωμένος ψυχῇ καὶ σώματι εἰς αὐτόν, κεκλημένος ἀπὸ τὸν ἴδιον εὶς τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα, ξεχωρισμένος διὰ νὰ κηρύττω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς σωτηρίας, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς προσφέρει εὶς τοὺς ἀνθρώπους.
2 Αὐτὸ τὸ κήρυγμα, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰς προφητείας, ποὺ περιέχονται εἰς τὰς Ἁγίας Γραφάς, τὸ εἶχεν ὑποσχεθῆ ὁ Θεὸς καὶ προαναγγείλει μὲ τοὺς προφήτας του·
3 ἀφορᾷ δὲ τὸν μονογενῆ Υἱόν του, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἀπὸ ἀπόγονον τοῦ Δαυΐδ,
4 ἀπεδείχθη δὲ σαφῶς, ὅτι οὗτος εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ ὑπερφυσικὴν δύναμιν, ποὺ ἐπήγαζε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μεταδίδει ἁγιότητα· ἀπεδείχθη δὲ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἱδιαιτέρως μὲ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασίν του.
5 Διὰ τοῦ Χριστοῦ ἐλάβομεν, ἐγὼ ὁ Παῦλος καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι, τὴν χάριν καὶ τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα, διὰ νὰ κηρύττωμεν μεταξὺ ὄλων τῶν ἐθνῶν τὴν νέαν πίστιν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν ὑποταγήν, πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματός του.
6 Μεταξὺ δὲ τῶν ἐθνικῶν συγκαταλέγεσθε καὶ σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔχετε κληθῆ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
7 Ἀπευθύνομαι μὲ τὴν ἐπιστολὴν μου αὐτὴν εἰς ὅλους τοὺς πιστούς, ποὺ εὑρίσκεσθε εἰς τὴν Ρώμην καὶ οἱ ὁποῖοι εἶσθε ἰδιαιτέρως ἀγαπητοὶ εἰς τὸν Θεὸν καὶ προσκεκλημένοι νὰ γίνετε ἅγιοι, καὶ εὔχομαι νὰ εἶναι μαζῆ σας πάντοτε ἡ χάρις καὶ ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.
8 Πρῶτον μὲν εὐχαριστῶ τὸν Θεόν μου διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δι’ ὅλους σας, ἐπειδὴ ἡ πίστις σας ἔχει διαλαληθῆ εὶς ὅλον τὸν κόσμον.
9 Μάρτυς μου εἶναι ὁ Θεός, τὸν ὁποῖον λατρεύω μὲ ὅλην μου τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν, ὑπηρετῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, ὅτι συνεχῶς καὶ ἀδιακόπως σᾶς ἐνθυμοῦμαι,
10 παρακαλῶν πάντοτε τὸν Θεὸν εἰς τὰς προσευχάς μου, μήπως, ἔστω καὶ τώρα, εὐδοκήσῃ κατὰ τὸ ἅγιόν του θέλημα, καὶ κατευοδωθῶ καὶ ἔλθω εἰς ἐπίσκεψίν σας.
11 Διότι ἔχω φλογερὸν πόθον νὰ σᾶς ἴδω, διὰ νὰ σᾶς μεταδώσω κάποιο πνευματικὸν χάρισμα καὶ πνευματικὴν ὠφέλειαν, ὤστε νὰ στηριχθῆτε ἀκόμη περισσότερον εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν καὶ ζωήν. Read the rest of this entry »

Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ὁ Παῦλος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀγνοήσῃ τὴν πρωτεύουσαν τοῦ ἐθνικοῦ κόσμου, τὴν Ρώμην. Μέχρι τῆς ἡμέρας ὅμως, ποὺ ἔγραψε τὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολήν του, δὲν εἶχεν ἐπισκεφθῆ -ὅπως ἄλλωστε καὶ κανεὶς ἄλλος Ἀπόστολος- τὴν πολυάνθρωπον, ὅσον καὶ ἁμαρτωλὸν αὐτὴν πόλιν. Ἐν τούτοις, ὑπῆρχον ἐκεῖ πολυάριθμοι ἐξ Ἰουδαίων καὶ ἐθνικῶν Χριστιανοί, μὲ ἱκανοποιητικῶς ὠργανομένην τὴν Ἐκκλησίαν των. Ἐπειδὴ ὅμως μεταξὺ αὐτῶν ὑπῆρχον καὶ Ἰουδαῖοι, ποὺ δὲν εἶχον κατορθώσει νὰ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπὸ τὰς τυπικὰς καὶ συμβολικὰς διατάξεις τοῦ Νόμου τῆς Π. Διαθήκης, ὅπως καὶ ἐθνικοί, ποὺ δὲν ἐπέτυχον νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ πλάνας καὶ ἔθιμα τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας, ἐθεώρησε ἐπιτακτικόν του καθῆκον ὁ ἀπ. Παῦλος νὰ διαφωτίσῃ αὐτοὺς γραπτῶς εἰς ὀρθὴν πίστιν καὶ ζωήν, μέχρις ὅτου ὁ Θεὸς θὰ ἔφερε τὰς περιστάσεις νὰ τοὺς ἐπισκεφθῇ καὶ αὐτοπροσώπως, ὅπως ἐκ βάθους καρδίας ἐπόθει. Read the rest of this entry »