Tags

Πρόκειται περὶ τῶν Σεραφεὶμ καὶ περὶ τῶν ἀσιγήτων δοξολογιῶν των. Ὄχι μεμονωμένα, ἀλλ’ ὅλα μαζῆ τὰ ἑξαπτέρυγα αὐτὰ καὶ ὑπερουράνια πνεύματα ὑμνοῦν καὶ δοξολογοῦν τὸν καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ Κύριον. Ἕν ἕκαστον χωριστά, ἀλλὰ καὶ ὅλα μαζῆ. Φωνάζουν. Κράζουν δυνατά. « Ἐκέκραγε», λέγει ἡ Γραφή. Καὶ ἡ κραυγὴ αὐτὴ σημαίνει, ὅτι ὁ ὕμνος καὶ ἡ λατρεία των πρὸς τὸν Ὕψιστον βγαίνει ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ των γεμᾶτος ἐνθουσιασμὸν καὶ ἔξαρσιν.

«Ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον». Δὲν φωνάζει μόνον ἕνα ἀπὸ τὰ Σεραφείμ, ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνει ἕνα ἕκαστον τὸν αὐτὸν ὕμνον, ὥστε νὰ ἀκούεται οὗτος ἀπὸ ὅλα καὶ νὰ ἀπευθύνεται εὶς τὸν Ὕψιστον ὡς ἁρμονικὴ συμφωνία ἀπὸ ὅλων μαζῆ τὰ ἁγνὰ καὶ ἅγια στόματα. Εἶναι ὡς νὰ λέγῃ τὸ ἕν Σεραφεὶμ πρὸς τὸ ἄλλο: Ἐμπρός, ὅλοι μαζῆ ἂς ὑμνήσωμεν τὸν Κύριον. Ἂς ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ στόμα ὅλων μας ἡ αὐτὴ δοξολογία. Μὲ τὸν αὐτὸν ἐνθουσιασμὸν ὅλοι. «Ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» πάντες. Ὄχι ἄλλα τὸ ἕν Σεραφεὶμ καὶ ἄλλα τὸ ἕτερον. Ὄχι εἰς ἄλλον τόνον τοῦ ἑνὸς ὁ ὕμνος καὶ εἰς ἄλλον τόνον τοῦ ἑτέρου. Μὲ ὅλην μας τὴν δύναμιν, μὲ τὴν αὐτὴν πάντες συστολήν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν ἴδιον ἐνθουσιασμόν. Ὄλοι μαζῆ ὡς ἕνα σῶμα, ὡς ἕνα στόμα, ὡς ἕνα πνεῦμα, τὸν αὐτὸν ὕμνον καὶ τὴν αὐτὴν λατρείαν.

Καὶ ἐπαναλαμβάνεται πράγματι ὁ αὐτὸς ἀπὸ ὅλα τὰ στόματα ὕμνος, ὁ ἐπινίκιος καὶ ὁ τρισάγιος ὕμνος. Συνεχῶς ὁ ἴδιος, ἀπαράλλακτα ἀπὸ ὅλους. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει, ὅτι καθένα ἀπὸ τὰ Σεραφεὶμ μὲ ὅλας τὰς δυνάμεις του καὶ μὲ ἀπαραμείωτον τὴν ἀφοσίωσίν του ἀναπέμπει τὸν ὕμνον καὶ τὴν λατρείαν του εἰς τὸν Ὕψιστον. Δὲν τοῦ μένει νὰ προσθέσῃ τίποτε ἄλλο εἰς αὐτόν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ κανὲν ἀπὸ τὰ Σεραφεὶμ ὑπολείπεται ἢ ὑστερεῖ κατά τι ἀπὸ τὰ ἄλλα. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὕμνος ὅλων εἶναι ὁ αὐτὸς καὶ ἀπαράλλακτος. Οὕτω δὲ σχηματίζεται θαυμαστὴ καὶ ἁρμονικὴ συμφωνία, τὴν ὁποίαν συνεισφέρουν ἐξ ἴσου καὶ εἰς τὸν αὐτὸν βαθμὸν ὅλα τὰ ἀναρίθμητα ἐκεῖνα ἀγγελικὰ πνεύματα, ποὺ πετοῦν τριγύρω ἀπὸ τὸν ὑπερουράνιον τοῦ Ὑψίστου θρόνον.

Κάτι παρόμοιον, ἀδελφέ μου, ζητεῖ καὶ εἰς τὴν γῆν ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ὕψιστος Θεός. «Ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τὸν Θεόν», διακηρύττει ὁ προφήτης Δαβίδ. Τὸ αὐτὸ δὲ ψάλλει καθ’ ὡρισμένην περίοδον καὶ ἡ μήτηρ μας Ἐκκλησία. «Ἐν ἐκκλησίαις». Δηλαδὴ εἰς συνάξεις καὶ εἰς συναθροίσεις ὅλοι μαζῆ μὲ ἕνα στόμα καὶ μὲ μίαν καρδίαν δοξολογεῖτε τὸν Θεόν. Βέβαια καὶ ἰδιαιτέρως ἂς δοξολογῇ τὸν Θεὸν ἕνας ἕκαστος, ἀφοῦ αἱ συνθῆκαι, ὑπὸ τὰς ὁποίας ζοῦν ἐπὶ γῆς οἱ ἄνθρωποι, δὲν τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ εἶναι πάντοτε ὅλοι μαζῆ, ὅπως συμβαίνει εἰς τοὺς Ἀγγέλους. Δὲν φθάνει ὅμως τὸ ἰδιαιτέρως αὐτό. Πρέπει, εἶναι ἀξίωσις καὶ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ κατ’ ἰδίαν πρὸς αὐτὸν λατρεία μας νὰ συμπληρώνεται καὶ νὰ ἐπισφραγίζεται μὲ τὴν κοινὴν καὶ ὁμαδικὴν δοξολογίαν καὶ προσκύνησίν μας, τὴν ὁποίαν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότεροι πιστοὶ ἀπὸ συμφώνου ὅλοι μαζῆ θὰ τοῦ προσφέρωμεν ὡς κοινὴν λατρείαν.

Θέλεις νὰ μάθῃς τὸ διατί; Πρῶτα-πρῶτα αὐτὸ τὸ «ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον» μᾶς λέγει πολλά. Δηλαδὴ ἡ προθυμία καὶ ὁ ζῆλος τοῦ ἑνὸς πιστοῦ φυσικὸν εἶναι νὰ διεγείρῃ καὶ τὸν ζῆλον τοῦ ἄλλου. Ἡ εὐλάβεια καὶ ἡ ἀφοσίωσις τοῦ πλησίον μας, ὅταν εἶναι εἰλικρινὴς καὶ θερμή, γίνεται παράδειγμα διδακτικὸν καὶ εἰς ἡμᾶς, ἐὰν συμβαίνῃ νὰ εἴμεθα ψυχρότεροι ἀπὸ αὐτόν. Ἐὰν δὲ πάλιν ἡμεῖς εἴμεθα θερμοὶ καὶ ζηλωταὶ ὡς ἐκεῖνος, ἑπόμενον εἶναι καὶ ἡμεῖς καὶ ἐκεῖνος νὰ γίνωμεν θερμότεροι καὶ προθυμότεροι. Ἔτσι γίνεται καὶ εἰς τὸν φυσικὸν κόσμον. Δὲν βλέπεις τὰ ἀναμμένα κάρβουνα, πῶς διατηροῦν καὶ ἐπαυξάνουν τὴν φλόγα τους, ὅταν εἶναι συνενωμένα μαζῆ καὶ δὲν χωρίζεται τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο;

Ἔπειτα, ἀδελφέ μου, ὁ Κύριος διὰ τοὺς περισσοτέρους ἕδωκε καὶ περισσοτέρας ὑποσχέσεις. Ἀναμφιβόλως καὶ τοῦ ἑνὸς ἀφωσιωμένου δούλου του ἀκούει τὴν φωνὴν καὶ ἀποδέχεται τὴν λατρείαν. Πλὴν ὅμως ἐβεβαίωσεν, ὅτι ὅπου «εἰσὶ δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν». Καὶ διὰ τοὺς «δύο» ὑπεσχέθη, ὅτι ἐὰν «συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς περὶ παντὸς πράγματος», τὸ ὁποῖον θὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν ἐπουράνιον Πατέρα, «γενήσεται αὐτοῖς» (Ματθ. ιη’ 19-20). Αὐτὸ δέ, ποὺ ἐβεβαίωσεν ὁ Κύριος διὰ τοὺς δύο, ἰσχύει πολὺ περισσότερον διὰ τοὺς πολυαριθμοτέρους. Καὶ ἐὰν οἱ τρεῖς συνερχόμενοι διὰ νὰ ὑμνήσουν καὶ λατρεύσουν τὸν Κύριον ἔχουν μαζῆ των καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον, πολὺ περισσότερον ὁ Κύριος θὰ εἶναι ἐν μέσῳ τῶν εἴκοσι καὶ τῶν ἑκατὸν καὶ τῶν πεντακοσίων καὶ τῶν χιλίων, οἱ ὁποῖοι κατὰ μίμησιν τῶν ἁγίων Ἀγγέλων συνάζονται, διὰ νὰ ἀναπέμψουν ὅλοι μαζῆ καὶ ἀπὸ συμφώνου τοὺς ὕμνους καὶ τὴν λατρείαν τους εἰς τὸν Δημιουργὸν καὶ πανάγαθον Κύριον τοῦ παντός.

 
Ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Λατρείαν μας
Παν. Ν. Τρεμπέλας

Ἔκδοσις Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ»
Ἔκδοσις τρίτη
Ἀθῆναι 1978