Tags

Κατὰ τὴν Γραφὴν ὁ κόσμος ἐδημιουργήθη παρὰ Θεοῦ 1. Τὴν πρώτην ἡμέραν ἐγένετο τὸ φῶς, τὴν δευτέραν τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, τὴν τρίτην ἐχωρίσθη ἡ θάλασσα ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἀνεβλάστησαν τὰ φυτά, τὴν τετάρτην ἐφάνη ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη καὶ τὰ ἄστρα, τὴν πέμπτην ἐγένοντο οἱ ἰχθύες καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὴν δὲ ἕκτην τὰ ζῶα καὶ τελευταῖον ὁ ἄνθρωπος. Ἐποίησε δὲ ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἑαυτοῦ, τὸ μὲν σῶμα πλάσας ἀπὸ χοῦν, τὴν δὲ πνευματικήν, τ. ἔ. λογικήν, ἐλευθέραν καὶ ἀθάνατον ψυχὴν ἐμφυσήσας αὐτῷ. Διὰ τὴν λογικότητα ταύτην καλεῖται ὁ ἄνθρωπος εἰκὼν τοῦ Θεοῦ. Ἐπλάσθη δὲ ὁ ἄνθρωπος ἄρσεν καὶ θῆλυ καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἦσαν Ἀδὰμ καὶ Εὔα. Ἡ γυνὴ ἐδόθη βοηθὸς τοῦ ἀνδρὸς ληφθεῖσα ἐκ τῆς πλευρᾶς αὐτοῦ. Ηὐλόγησε δὲ αὐτοὺς ὁ Θεὸς καὶ εἶπεν, αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν. Οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι ἔζων ἀθῶοι καὶ εὐτυχεῖς ἐν τῷ παραδείσῳ, ὤφειλον δὲ νὰ μένωσιν ἐν τῇ ἀθωότητι ταύτη, διότι ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦτο νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθόν, ἢ νὰ ἐκπληροῖ τὸ ἅγιον τοῦ Θεοῦ θέλημα καὶ ὑπὸ τὸν ὅρον τοῦτον νὰ ἦναι εὐτυχής· ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος παρήκουσε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ ἡμάρτησεν, ἀπὸ φίλου δὲ κατέστη ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ. Ἡ γραφὴ λέγει, ὅτι ἐνῷ εἶχον λάβει παρὰ Θεοῦ τὴν ἐντολὴν νὰ μὴ φάγωσιν ἀπὸ τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ δένδρου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, αὐτοὶ παραβάντες τὴν ἐντολὴν ταύτην καὶ ἐνδώσαντες εἰς τὰς εἰσηγήσεις τοῦ πονηροῦ ἔφαγον. Ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας ὑπῆρξεν ἡ δυστυχία τοῦ ἀνθρώπου, διότι ἐξεδιώχθη ἀπὸ τοῦ παραδείσου, ὅπου ἔζη εὐτυχής.

Ἡ μία παράβασις ἐπέφερε τὴν ἄλλην. Ὁ υἱὸς τοῦ Ἀδὰμ Κάϊν φονεύει τὸν ἀθῶον ἀδελφὸν του Ἄβελ, φθονήσας αὐτόν, διότι ὅτε ποτὲ προσέφερον θυσίας, ὁ μὲν Ἄβελ ἐκ τῶν προβάτων τοῦ ποιμνίου του, ὁ δὲ Κάϊν ἐκ τῶν καρπῶν τῆς γῆς, ἡ τοῦ Ἄβελ θυσία ὡς ἀπὸ καθαρᾶς καρδίας γενομένης ὑπῆρξεν εὐπροσδεκτοτέρα τῷ Θεῷ. Τὸ κακὸν ὁσημέραι ἐπολλαπλασιάζετο ἔτι περισσότερον. Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κάϊν ἦσαν ἄνθρωποι διεφθαρμένοι καὶ ἐγκατέλιπον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τὴν λατρείαν. Μόνον ἐκ τῶν ἀπογόνων τοῦ Σήθ, ὂν ἐγέννησεν ὁ Ἀδὰμ μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἄβελ, ἦσάν τινες εὐσεβεῖς καὶ φοβούμενοι τὸν Θεόν, καθὼς ὁ Ἐνώς, περὶ οὗ λέγεται, ὅτι ἔκτισε θυσιαστήριον εἰς λατρείαν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ μετ’ αὐτὸν ὁ Ἐνώχ, ὅστις εὐηρέστησε μεγάλως τῷ Θεῷ. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ κακία ἐκορυφώθη ἐπὶ τῆς γῆς, ἀπεφάσισεν ὁ Θεὸς νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐπήνεγκεν γενικὸν κατακλυσμόν, ὅστις ἐξήλειψεν ἅπαν τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἐσώθησαν δὲ μόνον ἐν κιβωτῷ ὁ Νῶε, ὁ μόνος εὑρεθεὶς δίκαιος ἄνθρωπος, μετὰ τῶν υἱῶν αὐτοῦ Σήμ, Χὰμ καὶ Ἰάφεθ καὶ τῶν γυναικῶν αὐτῶν. Ἐξ αὐτῶν κατάγονται οἱ μετὰ ταῦτα κατοικήσαντες τὴν γῆν λαοί. Ἀλλ’ ἡ τιμωρία αὕτη δὲν ἐσωφρόνισε τοὺς ἀνθρώπους. Αἱ κακίαι αὐτῶν ἐπληθύνθησαν πάλιν. Ἵνα μάλιστα μὴ ἐπέλθῃ νέος τις καταστρεπτικὸς κατακλυσμὸς ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπεχείρησαν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἱδρύσωσι πύργον τινά, ὅστις νὰ φθάνῃ εἰ δυνατὸν μέχρι τοῦ οὐρανοῦ. Ἀλλὰ τότε ὁ Θεὸς ἵνα ματαιώσῃ τὸ ἀλαζὸν αὐτῶν τοῦτο καὶ ὑπερήφανον ἐπιχείρημα, ἐσύγχισεν αὐτῶν τὰς γλώσσας. Ὅθεν ὁ πύργος οὗτος Βαβὲλ ἐκλήθη. Ἔκτοτε διαιρεθέντες διεσπάρησαν οἱ ἄνθρωποι εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ ἀπετέλεσαν τοὺς διαφόρους λαούς.

1. Κατὰ τοὺς Ο’ περὶ τὸ 5508 π. Χ.

 
Ἱερὰ ἱστορία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης
ὑπὸ Ἀ. Διομήδους Κυριακοῦ

Ἐκ τοῦ τυπογραφείου «Ἡ Ὀρθοδοξία»
Ἐν Ἀθήναις 1892