Tags

Ἐπρόσεξες, ἀδελφέ μου, τί εἰς τὸ βάθος ἑνὸς ἑκάστου ἀπὸ τοὺς ναούς μας ἀνυψοῦται, ὀπίσω ἀπὸ τὴν ὡραίαν πύλην τοῦ εἰκονοστασίου; Εἶναι τὸ θυσιαστήριόν του. Ἁπλοῦν, καθαρὸν καὶ χωρὶς κανὲν ἴχνος αἱμάτων ἢ καπνῶν καὶ ἐσβεσμένης πυρᾶς. Αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἀναβιβάζει ἕνα ἕκαστον ἀπὸ τοὺς πολυπληθεῖς ναούς μας πολὺ ἀσυγκρίτως ὑψηλότερα ἀπὸ τὸν μοναδικὸν ναὸν τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ.

Ἦτο βέβαια ὁ ναὸς ἐκεῖνος μεγαλοπρεπὴς καὶ ἐπιβλητικός, ὥστε νὰ μὴ δύνανται νὰ συγκριθοῦν μὲ αὐτὸν πολλὰ ἀπὸ τὰ πτωχὰ ἴσως καὶ ἀπέριττα χριστιανικὰ ἐκκλησάκια μας. Καθένα ὅμως ἀπὸ αὐτὰ ἔχει θυσιαστήριον, θὰ ἠμποροῦσα νὰ εἴπω ὑπερουράνιον, ὁποῖον δὲν εἶχεν ὁ ναὸς τῶν Ἰεροσολύμων. Εἶχε βέβαια καὶ αὐτὸς διπλᾶ θυσιαστήρια. Δὲν προσεφέρετο ὅμως εἰς αὐτὰ ἡ μία πνευματικὴ καὶ ἀληθινὴ καὶ μόνη εὐάρεστος εἰς τὸν Θεὸν θυσία, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς εἰς τὰ ἰδικά μας θυσιαστήρια. Προσέφεραν οἱ ἰερεῖς τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων αἵματα ταύρων καὶ τράγων καὶ ἀμνῶν, ποὺ δὲν εἶχαν πραγματικὴν δύναμιν νὰ ἀπαλλάξουν τὸν ἁμαρτωλὸν οὐδὲ ἀπὸ τὴν ἐλαφροτέραν ἐνοχήν του. Το αἷμα τῆς Νέας Διαθήκης, ποὺ μᾶς λούει ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν καὶ μᾶς λευκαίνει παρὰ πάνω ἀπὸ τὸ χιόνι καὶ τὸ λευκὸν μαλλί, μόνον εἰς τὰ ἰδικά μας, τὰ ἁπλᾶ, τὰ λευκά, τὰ ἐλεύθερα ἀπὸ κάθε χρῶμα αἵματος θυσιαστήρια προσφέρεται καὶ ρέει συνεχῶς ἀφθόνως ὡς λουτρὸν σωτήριον τοῦ κόσμου ὅλου καὶ ὡς πηγὴ οὐρανίου μάννα, ποὺ μεταδίδει εἰς πάντα πιστὸν τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Ἐκατάλαβες, ἀδελφέ μου, τί εἶναι τὰ θυσιαστήριά μας; Ὅσον πολλὰ καὶ ἂν εἶναι, καθένα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἀπὸ ἕνας φρικτὸς Γολγοθᾶς. Τὀπος δηλαδὴ, ὅπου ἀοράτως καὶ κατὰ μυστηριώδη τρόπον παρίσταται ὁ Χριστὸς καὶ προσφέρει τὸν ἑαυτόν του θυσίαν εἰς τὸν Πατέρα του διὰ τὴν σωτηρίαν ὅλων αὐτῶν τῶν πιστῶν, ποὺ παρίστανται εἰς τὸν ναόν του καὶ ἔχουν προσηλωμένα μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τὰς καρδίας των εἰς τὰ τελούμενα ἐπὶ τῆς ἁγίας Τραπέζης του. Μιὰ φορὰ βέβαια ἐσταυρώθη ὁ Χριστὸς ἀπὸ χεῖρας ἀσεβεῖς καὶ φονικάς. Προτοῦ σταυρωθῇ ὅμως παρέδωκε κατὰ τὸν Μυστικὸν ἐκεῖνον Δεῖπνον, τὸ ἅγιον καὶ ἱερώτατον μυστήριον τῆς Εὐχαριστίας του, ποὺ εἶναι μία εὐλαβὴς καὶ εὐγνώμων καὶ ἀναίμακτος ἐπανάληψις τῆς θυσίας, τὴν ὁποίαν ὡς μέγας καὶ αἰώνιος Ἀρχιερεύς μας προσέφερεν εἰς τὸν Γολγοθᾶν καὶ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Δηλαδὴ ὅ,τι ἔγινε τὸ βράδυ ἐκεῖνο ἀπὸ αὐτὸν τὸν Κύριον εἰς τὸν Μυστικὸν Δεῖπνον, αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται καὶ τώρα εἰς τοὺς ναούς μας, ὅπου τὰ θυσιαστήριά μας ἀντικαθιστοῦν τὸν φρικτὸν Γολγοθᾶν.

Καὶ τώρα ὁ αὐτὸς Κύριος εἶναι παρὼν ἀοράτως ἐν μέσῳ ἡμῶν. Ἐὰν δὲ εἰς τοὺς αἰσθητοὺς ὀφθαλμούς μας λειτουργὸς ἄνθρωπος ὅμοιος κατὰ πάντα μὲ ἡμᾶς παρουσιάζεται νὰ προσφέρῃ τὸ μυστήριον, ἀοράτως ὅμως λειτουργεῖ καὶ προσφέρει αὐτὸς ὁ Χριστός.

Ἰδοὺ διατὶ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ναούς μας δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀντιπαραβληθῇ ὁ μοναδικὸς τῶν Ἰεροσολύμων ναός. Αἱ θυσίαι, ποὺ προσεφέροντο εἰς αὐτόν, ἦσαν μία σκιὰ ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀλήθειαν τῆς ἰδικῆς μας θυσίας. Ποίαν ἀξίαν καὶ ποίαν δύναμιν εἶχον τὰ αἵματα καὶ αἱ θυσίαι τῶν ἀλόγων ζώων ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀτίμητον ἀξίαν καὶ δύναμιν τῆς θυσίας τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου καὶ Ἀρχιερέως μας;

Ὤ! ἀδελφέ μου. Ἐκατάλαβες, λοιπόν, τί γίνεται, ὅταν ἐμβαίνῃς εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ συμμετέχῃς εἰς τὴν λατρείαν, ἡ ὁποία διεξάγεται εἰς αὐτόν; Ὅταν ἀναγινώσκῃς εἰς τὰ Εὐαγγέλια, πῶς ὁ Κύριος παρέδωκε τὸ ἱερώτατον τῆς Εὐχαριστίας μυστήριον εἰς τοὺς μαθητάς του, θὰ ἐπεθύμεις βέβαια καὶ σὺ νὰ συμπαρίστασο εἰς τὸ ὑπερῷον ἐκεῖνο, ὅπου ὁ Διδάσκαλος συνεώρτασε μετὰ τῶν μαθητῶν του τὸ ἀληθινὸν Πάσχα. Θὰ ἤθελες νὰ ἦσο καὶ σὺ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἕνδεκα πιστοὺς καὶ ἀφωσιωμένους εἰς τὸν Διδάσκαλον Ἀποστόλους, ὥστε νὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸ ἴδιόν του στόμα: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτο ἐστι τὸ Σῶμά μου… Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμά μου…». Θὰ τὸ ἤθελες. Θὰ τὸ ἐπόθεις. Μὰ δὲν ἐννοεῖς, λοιπόν, ὅτι καὶ τώρα τὸ ἴδιον ἀκριβῶς γίνεται ὅ,τι ἔγινε καὶ τότε; Τὸ αὐτὸ ἀκριβῶς μυστήριον. Ὁ αὐτὸς ἄρτος. Τὸ αὐτὸ ποτήριον. Ἡ αὐτὴ θυσία. Τὸ αὐτὸ ὑπερῷον. Ὁ αὐτὸς φρικτὸς Γολγοθᾶς. Ὁ αὐτὸς ζωηφόρος τάφος.

Ἰδού, λοιπόν, διατί τὸ νὰ συναγώμεθα εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ προσφέρωμεν ὅλοι μαζῆ εἰς αὐτὸν τὴν λατρείαν μας καὶ τὴν εὐχαριστίαν μας, εἶναι ὄχι μόνον ὠφέλιμον, ἀλλὰ καὶ ἀπαραίτητον καὶ ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ καθ’ ὑπερβολὴν ὑπερφυές. Ποῦ ἀλλοῦ θὰ προσφέρωμεν τὴν αἰωνίαν, τὴν μόνην ἀρεστὴν εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν μας; Καὶ πῶς ἀλλοιῶς θὰ γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ἕνα σῶμα καὶ μία οἰκογένεια τριγύρω ἀπὸ τὸν στοργικὸν Σωτῆρα μας, ὅπως τότε παρουσιάζοντο καὶ οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι εἰς τὸ μυστικὸν ἐκεῖνο καὶ καθηγιασμένον ὑπερῷον;

 
Ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Λατρείαν μας
Παν. Ν. Τρεμπέλας

Ἔκδοσις Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ»
Ἔκδοσις τρίτη
Ἀθῆναι 1978