Tags

,

• Διὰ τοῦ βαπτίσματος ἡ ταφὴ καὶ ἡ ἀνάστασις ἐν Χριστῷ, 1-14.
• Ὁ πιστὸς ἀπελεύθερος Χριστοῦ, 15-23.

1 Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, ὅπου ἐπληθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη πλουσιωτέρα ἡ χάρις, τί θὰ εἴπωμεν; Θὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ μᾶς δοθῇ πλουσιωτέρα ἡ χάρις;
2 Μὴ γένοιτο· ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἔχομεν πλέον ἀποθάνει ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν καὶ εἴμεθα νεκροὶ δι’ αὐτήν, πῶς θὰ ζήσωμεν ἀκόμη μέσα εἰς αὐτήν;
3 Ἢ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐβαπτίσθημεν συγχρόνως (ἐβυθίσθημεν τρόπον τινὰ καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι) εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ; (διὰ τῆς σταυρώσεως τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου).
4 Ἐτάφημεν, λοιπόν, μαζῆ μὲ αὐτὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι εἰς τὸν θάνατόν του, ἵνα, ὅπως ἀκριβῶς ἀνεστήθη ὁ Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ οὐρανίου Πατρός, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἀναστηθῶμεν καὶ ζήσωμεν μίαν νέαν ζωήν, σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα ἐκείνου.
5 Διότι, ἐάν, σὰν δύο δένδρα ἀδιασπάστως ἡνωμένα εἰς ἕνα, ἐγίναμεν ἕνα σῶμα μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, ποὺ εἶναι ὁμοίωμα τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, κατὰ λογικὴν καὶ φυσικὴν συνέπειαν θὰ γίνωμεν ἕνα μὲ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ἀνάστασίν του (θὰ ἀναστηθῶμεν δηλαδὴ καὶ ἡμεῖς ἔνδοξοι, ὅπως καὶ ἐκεῖνος),
6 γνωρίζοντες τοῦτο, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος, ἡ διεφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν φύσις μας, ἐσταυρώθη μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, διὰ νὰ ἀτονήσῃ πλέον καὶ νὰ εἶναι σὰν πεθαμένον τὸ σῶμα μας ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ μὴ γίνωμεν πάλιν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας.
7 Διότι ἐκεῖνος ποὺ ἀπέθανε ἔχει πλέον ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῆς ἁμαρτίας (δεδομένου ὅτι ὁ πεθαμένος καὶ νεκρὸς οὔτε πειράζεται οὔτε ἁμαρτάνει).
8 Ἐφ’ ὅσον δὲ διὰ τοῦ βαπτίσματος ἔχομεν ἀποθάνει μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, πιστεύομεν ὅτι καὶ θὰ ζήσωμεν ἔνδοξοι μαζῆ μὲ αὐτὸν εἰς τὴν αἰωνιότητα.
9 Διότι γνωρίζομεν πολὺ καλά, ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστηθεὶς ἐκ τῶν νεκρῶν δὲν πεθαίνει πλέον ποτέ, ὁ θάνατος δὲν ἔχει καμμίαν ἀπολύτως ἐξουσίαν καὶ κυριότητα εἰς αὐτόν.
10 Καὶ δὲν τὸν κατακυριεύει πλέον ὁ θάνατος, διότι, τὸν σταυρικὸν θάνατον τὸν ὑπέστη τότε ὁ Κύριος, ἅπαξ διὰ παντός, διὰ νὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἁμαρτίαν. Καὶ τὴν ζωὴν δέ, τὴν ὁποίαν ζῇ τώρα, τὴν ζῇ αἰωνίως ἔνδοξος πλησίον τοῦ Θεοῦ.
11 Ἔτσι καὶ σεῖς θὰ θεωρῆτε πλέον τοὺς ἑαυτούς σας νεκροὺς ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ζωντανοὺς δὲ διὰ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας.
12 Λοιπόν, ἂς μὴ βασιλεύῃ καὶ ἂς μὴ κυριαρχῇ ἡ ἁμαρτία εἰς τὸ θνητόν σας σῶμα, ὥστε νὰ ὑπακούετε εἰς αὐτήν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ σώματος.
13 Οὔτε νὰ προσφέρετε καὶ νὰ κάνετε τὰ μέλη τοῦ σώματός σας ὄργανα καὶ ὅπλα τῆς ἀδικίας, διὰ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς νικᾷ καὶ θὰ σᾶς ἐξουσιάζῃ ἡ ἁμαρτία. Ἀλλὰ νὰ προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας εἰς τὸν Θεὸν σὰν ἄνθρωποι, ποὺ πράγματι ἔχετε ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ τὰ μέλη σας νὰ τὰ προσφέρετε καὶ ἀφιερώσετε εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ εἶναι ὄργανα καὶ ὅπλα εἰς κάθε ἀρετήν.
14 Ἔτσι δὲ ποτὲ πλέον ἡ ἁμαρτία δὲν θὰ σᾶς ὑποδουλώσῃ, διότι δὲν εἶσθε πλέον ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος κατεδίκαζε μὲν τὴν ἁμαρτίαν, χωρὶς ὅμως νὰ δίδῃ τὴν λύτρωσιν, ἀλλὰ εὑρίσκεσθε εἰς τὴν βασιλείαν τῆς χάριτος, ποὺ δίδει συγχώρησιν, ἐλευθερίαν καὶ ἁγιασμόν.
15 Τί λοιπόν; Ἐφ’ ὅσον δὲν εἴμεθα ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τοῦ Νόμου, ἀλλ’ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν δωρεὰν τῆς χάριτος, θὰ ἁμαρτήσωμεν, ἀφοῦ εἶναι εὔκολον νὰ λάβωμεν ἄφεσιν; Μὴ γένοιτο!
16 Δὲν γνωρίζετε ὅτι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας δούλους, διὰ νὰ τὸν ὑπακούετε,
γίνεσθε πράγματι δοῦλοι μὲ τὴν ὑπακοὴν αὐτήν; Δηλαδὴ εἶσθε ἢ δοῦλοι ὑπακούοντες εἰς τὴν ἁμαρτίαν διὰ νὰ καταλήξετε εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον ἢ δοῦλοι ὑπακούοντες εἰς τὸν Χριστόν, διὰ νὰ ἁποκτήσετε τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.
17 Ἀλλά, δόξα εἰς τὸν Θεόν, διότι ναὶ μὲν ὑπήρξατε ἄλλοτε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ὑπηκούσατε ὅμως μὲ ὅλην σας τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν εἰς τὸν τέλειον κανόνα τῆς ἀρίστης διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν ἔχετε διδαχθῆ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους.
18 Ἔτσι δέ, ἀφοῦ ἐγίνατε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὑπεδουλώθητε εἰς τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν ἀρετήν.
19 Χρησιμοποιῶ ἀνθρωπίνας εἰκόνας καὶ ἐκφράσεις ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας, ποὺ παρουσιάζει ἡ ἀνθρωπίνη, ἡ σαρκικὴ ἀκόμη κατάστασίς σας. Δηλαδὴ ὅπως εἴχατε προσφέρει τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀνομίας, διὰ νὰ διαπράττετε τὴν ἁμαρτίαν, ἔτσι καὶ τώρα πρέπει νὰ προσφέρετε τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὴν ἀρετήν, διὰ νὰ προχωρήσετε καὶ ἐπιτύχετε τὴν ἁγιότητα.
20 Ἄλλοτε, ὅταν ἦσθε δοῦλοι εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ἦσθε μὲν ἐλεύθεροι ὡς πρὸς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν ἀρετήν, ποὺ θέλει ὁ Θεός,
21 ἀλλὰ ποῖον καρπόν, ποῖον κέρδος καὶ ὡφέλειαν εἴχατε τότε ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, διὰ τὰ ὁποῖα τώρα ἐντρέπεσθε κάθε φορὰν ποὺ τὰ ἐνθυμεῖσθε. Διότι ἡ κατάληξις ἐκείνων εἶναι ὁ αἰώνιος πνευματικὸς θάνατος.
22 Τώρα δὲ ποὺ ἀπεκτήσατε τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἀπηλλάγητε ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας, ὑπεδουλώθητε δὲ θεληματικὰ εἰς τὸν Θεόν, ἔχετε ὡς καρπὸν τὴν προκοπὴν εἰς τὴν ἁγιότητα τελικὸν δὲ καὶ ἀναφαίρετον κέρδος τὴν αἰωνίαν ζωήν.
23 Διότι αἱ μὲν συνέπειαι καὶ ὁ μισθὸς τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος, τὸ δὲ δῶρον τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐκείνους, ποὺ τὸν ὑπακούουν, εἶναι ἡ αἰώνιος ζωὴ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 
Ἡ Καινὴ Διαθήκη
Κείμενον – Ἑρμηνευτική ἀπόδοσις ὑπὸ Ἰωάννου Θ. Κολιτσάρα

Ἔκδοσις Ἀδελφότητος Θεολόγων ἡ «ΖΩΗ»
Ἔκδοσις τριακοστὴ πρώτη