Tags

Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Μωϋσέως καὶ τῶν Κριτῶν ἔζη ὁ διὰ τὴν ὑπομονήν του ὁ περιβόητος Ἰώβ. Ὁ εὐσεβὴς οὗτος ἀνὴρ κατῴκει ἐν Αὐσήτιδι τῆς Ἀραβίας. Ἦτο δὲ λίαν πλούσιος καὶ οὐδενὸς ἀγαθοῦ ἐστερημένος, ἔχων πολυἀριθμα ποίμνια, ἀγέλας βοῶν καὶ καμήλους καὶ ἑπτὰ υἱοὺς καὶ τρεῖς θυγατέρας. Ἀλλ’ ἐν τῷ μέσῳ τῆς εὐτυχίας ταύτης ἐπῆλθον κατ’ αὐτοῦ ἀπροσδοκήτως μεγάλα κακά· διότι τὰ μὲν ποίμνια αὐτοῦ κατεστράφησαν, οἱ δὲ βόες καὶ οἱ ὄνοι του ἡρπάγησαν, οἱ κάμηλοί του ἀφηρέθησαν, οἱ δὲ ὑπηρέται του ἐφονεύθησαν καὶ τέλος πάντες οἱ υἱοί του μετὰ τῶν θυγατέρων του ἐνῷ ἀμέριμνοι συνευωχοῦντο ἔν τινι οἰκίᾳ, κρημνισθείσης ταύτης ὑπὸ σφοδροῦ ἀνέμου, ἐτάφησαν ὑπὸ τὰ ἐρείπια αὐτῆς. Τότε ὁ Ἰὼβ σχίσας τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ κείρας τὴν κόμην του, ἐπένθει βαθέως. Ἔλεγεν ὅμως πάντοτε, ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο. Εἴη τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εὐλογημένον! Ὡς εἰ μὴ ἤρκουν δὲ τὰ ἀνωτέρω κακά, ἠσθένησεν ἐπὶ τέλους καὶ αὐτὸς ὁ Ἰώβ, κατακαλυφθεὶς ὑπὸ ἑλκῶν. Ἀλλὰ καὶ πάλιν ἂν καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ δι’ ἀσυνέτων λόγων παρώθει αὐτὸν εἰς τὸ νὰ μεμψιμοιρήσῃ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰὼβ ἐξηκολούθει δεικνύων ὑπομονὴν ἀτάραχον ἐν πάσαις ταύταις ταῖς δυστυχίαις, ἐπιλέγων, ὅτι καθὼς λαμβάνομεν παρὰ τοῦ Θεοῦ τὰ καλά, οὕτω πρέπει νὰ δεχώμεθα καὶ τὰ κακά, πεμπόμενα βεβαίως ἡμῖν πρὸς τὸ συμφέρον ἡμῶν. Τὸν Ἰὼβ ἵνα παρηγορήσωσιν ἦλθον τρεῖς φίλοι ἐκ τῆς αὐτῆς χώρας. Τοσοῦτον δὲ συνεκινήθησαν ἐκ τῆς θέας τῶν μεγάλων δυστυχημάτων του, ὥστε ἐπὶ ἑπτὰ ὅλας ἡμέρας ἔμειναν σιωπῶντες καὶ μὴ ἀποφασίζοντες νὰ ἀνοίξωσι τὸ στόμα αὐτῶν καὶ νὰ λαλήσωσι πρὸς αὐτόν. Ἔπειτα ἤρχισαν νὰ ἐξετάζωσι μετ’ αὐτοῦ τὸ ζήτημα, διὰ τί ἐπέρχονται κατὰ τῶν ἀνθρώπων τὰ κακά καὶ ἐσπούδαζον νὰ πείσωσι τὸν Ἰώβ, ὅτι μόνο ἕνεκα ἁμαρτημάτων ἐπέρχονται τὰ κακὰ ὡς τιμωρίαι καὶ ὅτι καὶ αὐτὸς πρέπει νὰ ἡμάρτησε μεγάλως, ἵνα ὑφίσταται νῦν τηλικαῦτα κακά. Ὁ Ἰὼβ ὅμως ἐπεμαρτύρετο τὴν ἀθωότητά του. Τὸ ἱερὸν βιβλίον, τὸ ὁποῖον διηγεῖται τὴν ἱστορίαν ταύτην, προσθέτει, ὅτι ὁ Θεὸς ἐλέγχει ὡς σφάλλοντας ἐκείνους τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἐπιλανθανόμενοι τῆς σμικρότητος καὶ τῶν στενῶν ὁρίων τῆς πεπερασμένης ἀνθρωπίνης διανοίας, ἥτις ἀγνοεῖ πολλάκις καὶ τὰ ἁπλούστατα πράγματα ἐκ τῶν περὶ ἡμᾶς, ἀξιοῦσι νὰ εἰσδύωσιν εἰς τὰς ἀνεξιχνιάστους βουλὰς τοῦ Ὑψίστου. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει ὡς ὁ Ἰὼβ νὰ δέχηται ἀγογγύστως πᾶν ὅ,τι ὁ Θεὸς πέμπει αὐτῷ, χωρὶς νὰ ἔχῃ τὴν ἀπαίτησιν νὰ κρίνῃ τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἤθελε κρίνει τὰς βουλὰς τῶν ὁμοίων του ἀνθρώπων. Ὁ Ἰὼβ μετὰ ταῦτα ἐπανῆλθε πάλιν εἰς τὴν πρώτην του εὐτυχίαν, ἰαθεὶς μὲν ἐκ τῆς κατατρυχούσης αὐτὸν νόσου, ἀποχτήσας δὲ ἄλλους νέους υἱοὺς καὶ θυγατέρας καὶ πλείονα ὑπάρχοντα τῶν ὧν εἶχε πρότερον.

 
Ἱερὰ ἱστορία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης
ὑπὸ Ἀ. Διομήδους Κυριακοῦ

Ἐκ τοῦ τυπογραφείου «Ἡ Ὀρθοδοξία»
Ἐν Ἀθήναις 1892