Tags

«Πάντες ὑμεῖς σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ». Ἡ σφοδρότης τῶν πειρασμῶν ποὺ συνήντησαν οἱ μαθηταὶ κατὰ τὴν φοβερὰν ἐκείνην νύκτα, ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Διδάσκαλός των παρουσιάσθη ἐμπρός των ἀδύνατος καὶ ἐγκαταλελειμμένος, κατ’ ἐξοχὴν δὲ ἰσχυροὶ οἱ ἐχθροί του, συνετέλεσαν, ὥστε νὰ κλονισθοῦν οἱ μαθηταὶ εἰς τὴν πρὸς τὸν Διδάσκαλον πίστιν των. Διότι ἦσαν πράγματι πρωτοφανῆ τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπισαν. Αἱ διαθέσεις τῶν ἐχθρῶν τοῦ Διδασκάλου των κακοῦργοι, ἀλλὰ καὶ ἡ δύναμίς των πολλή. Ταπεινωμένος ἵσταται ἐμπρός των ὁ Ἰησοῦς. Κατηγορίαι τρομεραὶ ἐκσφενδονίζονται ἐναντίον του. Ραπίσματα δέχεται παρὰ τῶν δούλων του· ἐμπτυσμοὺς καὶ κολαφισμοὺς καὶ εἰρωνείας· ψευδῆ προφύραν περιβάλλεται καὶ «προφήτευσον ἡμῖν, Χριστέ, τίς ἐστιν ὁ παίσας σε», ἀκούει ἀπὸ τὸ στόμα στρατιωτῶν καὶ ὑπηρετῶν. Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ δύναμίς του; Ποῦ εἶναι ἡ θεία του παντοδυναμία, μὲ τὴν ὁποίαν ἐθαυματούργει; Ποῦ εἶναι ἡ δύναμις ἐκείνη, μὲ τὴν ὁποίαν ἐθεράπευε παραλύτους καὶ ἐξέβαλλε δαιμόνια καὶ κατέπαυε τὴν τρικυμίαν καὶ ἐχάριζε λαλιὰν εἰς τοὺς ἀλάλους καὶ φῶς εἰς τοὺς τυφλούς; Ποῦ εἶναι ἡ δύναμις, μὲ τὴν ὁποίαν ἀνέστησε τὸν υἱὸν τῆς χήρας καὶ τοῦ Ἰαείρου τὴν κόρην καὶ τὸν τετραήμερον Λάζαρον; Καὶ ἡ δόξα τῆς μεταμορφώσεώς του τί ἔγινε; Ὤ! Αὐτὸ ἐστοίχισε πολὺ εἰς τοὺς μαθητάς. Ἡ φαινομενική του πτωχεία, ἡ θεληματική του ἀδυναμία τοὺς ἔκαμε νὰ κλονισθοῦν, νὰ σκανδαλισθοῦν καὶ νὰ διασκορπισθοῦν ἀπογοητευμένοι οἱ μαθηταί. «Ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ», ἔλεγον οἱ δύο εἰς Ἐμμαοὺς πορευόμενοι μαθηταί (Λουκ. κδ’ 21).

Ἀλλ’ ἐὰν οἱ μαθηταὶ εἶχον κάποιαν δικαιολογίαν νὰ σκανδαλισθοῦν καὶ νὰ διασκορπισθοῦν, ἡμεῖς ἔχομεν ἆρα γε καμμίαν; Καὶ ὅμως σκανδαλιζόμεθα. Ὅταν τὰ πράγματα δὲν ἐξελίσσωνται κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν μας, ὅταν βλέπωμεν, ὅτι δὲν τιμωρεῖται ἀμέσως ἡ ἀδικία καὶ δὲν βραβεύεται ἡ ἀρετή, σκέψεις ὀλιγοπιστίας μᾶς καταλαμβάνουν. Ποῦ εἶναι, λέγομεν τότε, ὁ Θεὸς νὰ πατάξῃ τοὺς κακοὺς καὶ καταφρονητὰς τοῦ νόμου του; Ποῦ εἶναι ὁ Δυνατὸς νὰ βγάλῃ τοὺς ἰδικούς του ἀπὸ τὰς δοκιμασίας καὶ νὰ τοὺς προστατεύσῃ ἀπὸ τοὺς διωγμούς, τοὺς ὁποίους ὑφίστανται ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων τῆς ἀπιστίας καὶ ἀποστασίας;

Ἀλλ’ ἡ φαινομενικὴ αὐτὴ ἀδυναμία τοῦ Ἰησοῦ θὰ ἔλθῃ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ μεταβληθῇ εἰς δύναμιν μεγάλην καὶ δυσκαταγώνιστον. Θὰ πατάξῃ τοὺς ἐχθρούς του καὶ θὰ τιμωρήσῃ τοὺς περιφρονητὰς τοῦ νόμου του. Ἐὰν σήμερον τοὺς ἀνέχεται καὶ τοὺς ὑπομένῃ, τὸ κάμνει διὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς μετάνοιαν καὶ νὰ τοὺς δώσῃ καιρὸν νὰ συναισθανθοῦν τὰς ἁμαρτίας των καὶ νὰ ζητήσουν τὸ ἔλεός του. Θὰ ἔλθῃ ὅμως ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ ἰδικός του λόγος· «Ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται· ἐφ’ ὃν δ’ ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. κα’ 44).

Ἂς ὑπομένουν λοιπὸν τὸν Κύριον οἱ πιστοί του. Ἂς μὴ σκανδαλίζωνται ἀπὸ τὴν φαινομενικὴν ἀδυναμίαν του. Τὸν νόμον του μόνον τὸν ἅγιον νὰ τηροῦν καὶ τὰς ἐντολάς Του νὰ φυλάττουν καὶ νὰ εἶναι τότε βέβαιοι, ὅτι ζωὴ πραγματικὴ τοὺς περιμένει. Εἶναι ἡ ζωή, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ τὸν ὑπομένουν.

 
Τὰ Πάθη τὰ Σεπτά
ὑπὸ Ἀρχιμ. Γεωργίου Ἰ. Δημοπούλου

Ἀδελφότης Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ»
Ἔκδοσις τετάρτη
Ἀθῆναι 1980