Tags

,

Χρυσὴ βραδιά, γεμάτη θάμπη·
σκιρτοῦν στὸ φῶς βουνὰ καὶ κάμποι.
Μάγοι περνᾶνε βιαστικοὶ
στὴν ἅγια γῆ τὴ βιβλική.

Τ’ ἄστρο τοὺς φέρνει πρὸς τὸν Ἥλιο
ποὺ λάμπει μ’ ἄρρητη λαμπή,
(οἱ ἥλιοι μπρός του ὅλοι θαμποὶ)
στῆς Χάρης τ’ ἄφθαρτο βασίλειο.

Ἄστρο λαμπρὸ τοὺς ὁδηγεῖ
μὲ μιὰ γλυκιὰ μαρμαρυγή.
Μέσα ἡ καρδιὰ χτυπᾶ νὰ σπάση
ἀπ’ τὴ λαχτάρα κι ἀπ’ τὴ βιάση!

Μὰ νὰ ἡ ἐνσάρκωση τοῦ πόθου
καὶ νὰ ἡ ἐλπίδα ζωντανή.
Ὅση χαρὰ οἱ ψυχές τους νοιώθουν
ποιὰ θὰ τὴν ἔλεγε φωνή;

Ἀγγέλων ὕμνοι ἀντιλαλοῦνε
κι ἀπὸ βοσκοὺς δοξαστικά.
Κάποιες φτωχὲς ψυχὲς τ’ ἀκοῦνε
καὶ προσκυνᾶνε μυστικά.

Κάποιες ψυχὲς ποὺ σ’ ἀγαπῆσαν
-κι εἶν’ οἱ ψυχές μας, Λυτρωτή!-
Ὤ, τί δρολάπια μᾶς χτυπῆσαν
ὥς νά ’ρθωμε στὴ Φάτνη αὐτή!

Γύρω μᾶς κύκλωναν οἱ λύκοι
κι ἄγρια μᾶς δέρναν τὰ στοιχειά,
τῆς ἁμαρτίας ἡ προστυχιά,
τοῦ αἵματος ἡ ἄχνα, τ’ Ἅδη ἡ φρίκη.

Μὰ στὸ σκοτάδι, στὸ χαλάζι,
στὴ συμφορὰ καὶ τὴν ὀργὴ
ξάφνου ἡ γλυκιά σου αὐγὴ χαράζει
καὶ πλέει στὸ φῶς της ὅλ’ ἡ γῆ.

Καὶ μεῖς στὸ φῶς της στρατολάτες,
καὶ μὲ τοὺς Μάγους συντροφιά,
μ’ ἐλπίδα τὶς καρδιὲς γεμάτες
ποὺ τρύπησαν σκληρὰ καρφιά,

τ’ ἅγια σου σπάργανα φιλοῦμε
μπροστά σου ἐδῶ γονατισμένοι
καὶ ταπεινὰ παρακαλοῦμε,
σὲ Σένα ὁλόψυχοι δοσμένοι.

Δῶσε γαλήνη, Βασιλιά μας,
παντοῦ καὶ μέσα στὴν καρδιά μας.
Στεῖλε γλυκιὰ παρηγοριά,
σὲ πολιτεῖες καὶ χωριά.

Δέξου, Χριστέ, τὴν προσευχή μας,
κι ἂς γίνη Φάτνη σου ἡ ψυχή μας.
Κάνε ν’ ἀνθίσουν ἄσπροι κρίνοι,
ὅπου περίσσεψαν οἱ θρῆνοι.

Μές στὶς ψυχὲς νὰ φέξη ἡ πίστις,
πεντάκτινο ἄστρο τῆς αὐγῆς,
κι ἂς ποῦν τὸ «δόξα ἐν ὑψίστοις»
γλῶσσες, λαοί, φυλὲς τῆς γῆς.

Γεώργιος Βερίτης

Σχολικὴ Ποιητικὴ Ἀνθολογία
Σπύρου Κοκκίνη
Γ’ Ἔκδοση
“Ἑστία”
Ἀθήνα 1980