Tags

,

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ χριστουγεννιάτικη λυγοῦν τὰ πόδια
καὶ προσκυνοῦν γονατιστὰ τὴ Φάτνη τους τ’ ἄδολα βόδια.
Κι ὁ ζευγολάτης, ξάγρυπνος θωρώντας τα, σταυροκοπιέται
καὶ λέει, μὲ πίστη ἀπ’ τῆς ψυχῆς τ’ ἀπόβαθα, «Χριστὸς γεννιέται!».

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες
ξυπνοῦν ἀπὸ φωνὲς ὕμνων μεσούρανες, στὴ γῆ σταλμένες.
Κι ἀκούονται τὰ Ὡσαννὰ ἀπ’ ἀγγέλων στόματα στὸ σκόρπιο ἀέρα,
τὸ διαλαλοῦν σὲ χειμαδιὰ λιοφώτιστα μὲ τὴ φλογέρα.

Τὴν ἅγια νύχτα τὴ χριστουγεννιάτικη -ποιὸς δὲν τὸ ξέρει;-
τῶν Μάγων κάθε χρόνο τὰ μεσάνυχτα λάμπει τ’ ἀστέρι.
Κι ὅποιος τὸ βρῆ μὲς στ’ ἄλλα ἀστέρια ἀνάμεσα καὶ δὲν τὸ χάση
σὲ μιὰ ἄλλη Βηθλεέμ, ἀκολουθώντας το, μπορεῖ νὰ φτάση!

Γεώργιος Δροσίνης

Σχολικὴ Ποιητικὴ Ἀνθολογία
Σπύρου Κοκκίνη
Γ’ Ἔκδοση
“Ἑστία”
Ἀθήνα 1980