Tags

,

Μὲς στὴν ἀχνόφεγγη βραδιὰ
πέφτει ψιλὸ ψιλὸ τὸ χιόνι,
γύρω στὴν ἔρμη λαγκαδιά,
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.

Οὔτε πουλιοῦ γροικᾶς λαλιά,
οὔτε ἕνα βέλασμα προβάτου,
λὲς κι ἁπλωμένη σιγαλιὰ
εἶναι κεῖ ὁλόγυρα θανάτου.

Μὰ ξάφνου πέρα ἀπ’ τὸ βουνὸ
γλυκὸς σημάντρου ἦχος γροικιέται,
ὡσὰν βαθιὰ ἀπ’ τὸν οὐρανὸ
μέσα στὴ νύχτα νὰ σκορπιέται.

Κι ἀντιλαλεῖ τερπνὰ τερπνὰ
γύρω στὴν ἄφωνη τὴν πλάση
καὶ τὸ χωριὸ γλυκοξυπνᾶ,
τὴν ἅγια μέρα νὰ γιορτάση.

Κωνσταντῖνος Χατζόπουλος

Σχολικὴ Ποιητικὴ Ἀνθολογία
Σπύρου Κοκκίνη
Γ’ Ἔκδοση
“Ἑστία”
Ἀθήνα 1980